Krakend riet, is dat een natuurverschijnsel?
Ik wandelde langs de ringvaart, beneden aan een ander kalm klein stukje water, en daar staan bosjes riet op eilandjes, en dat riet kraakte. Niet door de wind, het waaide niet. Het leek alsof het waterpeil gedaald was of dat het koud was opeens. Riet vergaat nooit, groeit hard, is taai, maar nu kraakte het, kreunde het.
Een dag daarvoor liep ik door Osdorp, door het park dat er Oost-Europees uitziet. Er staan zes enorme huizenblokken, vierkante torens. En het park is ruim en een beetje kaal, en omgeven door een hek. Je verwacht hier zo een militaire parade. Ik liep langs het water. Daar was geen riet. Verderop stonden nieuwere torens. Iedere portiek had zeker dertig huisnummers, brievenbussen, deurbellen. In iedere portiek ontdekte ik maar één Nederlandse achternaam.
De straat met de winkeltjes heet Tussenmeer. Er rijdt een tram. De stoep is smal. ik liep daar niet omdat ik enkel en alleen aan het wandelen was, een rondje, ik had een lekke band. Mijn dochter zat achterop, ze had haar krukken in haar hand. De achterband begon te sissen, vlak voor het Osdorpplein.
We moesten nieuwe ID-kaarten aanvragen. Tenminste, mijn oudste twee kinderen moesten dat. Eerst pasfoto’s maken. Ze mochten niet lachen. Mijn zoon had daar geen enkele moeite mee. Zijn foto was in één keer goed. Mijn dochter moest een paar keer opnieuw proberen om niet te lachen, om serieus te kijken. Ze maakt de hele dag foto’s met haar mobiel. Duckfaces, vreemde Insta-plaatjes, allerlei bekken trekt ze, een normale pasfoto kun je niet meer van haar maken.
Toen naar het stadsdeel. Ik kreeg een lekke band, we liepen verder. Op haar ID ziet mijn dochter eruit als vijf en haar handtekening is er een van een kind dat net geleerd heeft haar eigen naam te schrijven. Nu tekende ze een volwassen kruk door haar naam. Ze gleed wel uit over de gladde vloer van het stadsdeelkantoor, met krukken en al.
We fietsten er samen heen, terug ging mijn zoon met de fiets, mijn dochter nam tram 1 en ik bracht de fiets met de lekke achterband naar huis, lopend.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen