Ik kocht twee pakken mosselen, we zouden met het hele gezin mosselen gaan eten. ik zocht de grootste pan op die we hebben. Ik bakte er aardappeltjes bij en kocht stokbrood. Ik had al een uit, twee wortels en een prei, wat kruiden, laurier, peperkorrels, en witte wijn klaar staan. ik smoorde de groenten in wat boter en olie, deed de wijn erbij en toen alles heet was konden de mosselen erin die ik met mijn zoontje uitgezocht had. Hij keek steeds of ze niet open waren of kapot. Opvallend weinig mosseltjes waren open of kapot. Mijn zoontje vond het erg interessant, maar die dingen opeten wilde hij niet. Nu eet hij nog wel een gebakken visje of een gehaktbal of worstjes, maar kip of garnalen een hij niet en gestoofd rundvlees ook niet, en vegetarische balletjes meestal ook niet, dus dat had ik wel verwacht. hij hield het bij aardappels met ketchup. Mijn oudste zoon had de mosselen al in de koelkast zien staan en meldde voor het eten al, via zijn zusje, dat hij zich niet zo lekker voelde. Zijn zusje schoof wel aan maar was angstig voor die rare dingen. levende wezens, die levend de pan in gaan, dat is niks voor haar generatie. Ik zei dat je niet kunt zien of het mannen of vrouwen zijn, en dat mosselen dus heel goed passen bij haar generatie. Ze at er wel een paar. Mijn vriendin is ook geen liefhebber van schelpdieren. Oesters aten we al een keer, zij voor het eerst, en inktvis en allerlei vis, maar mosselen was weer wennen. Uiteindelijk gaf ik die avond een schrijfworkshop met het grootste deel van de mosselen in mijn maag. Van het brood en de aardappels had ik vrijwel niks op. De workshop liep opvallend goed. Ik hoorde ze zee ruizen, af en toe begon er iets te golven, de kade trotseerde de zee, en dat terwijl de opdracht in een bos was, op een zandpad.

»

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen