Wat is de overeenkomst tussen Anita Meyer, Dire Straits, Michael Jackson en Doemaar? Al deze artiesten of bandjes hadden een album dat bij mijn eerste tien albums in de platenkast stond, eerst nog een miniem plankje met cassettebandjes, later een flinke kast vol cd’s.

Mijn dochter van dertien ontdekt nu allerlei muziek. Laatst zong ze een liedje van A-ha, waarvan ik het deuntje nog goed ken maar dat me vooral terug deed denken aan de getekende videoclip. Dat was in die tijd echt een revolutie. Gekraste bewegende tekeningen, bij een liedje. Op youtube is de clip 1,2 miljard keer bekeken. Toen ik een tiener was moest je een week wachten tot de clip heel misschien bij Toppop op tv kwam.

Het deuntje en de hoge stemmetjes, de gelikte clip en het feit dat destijds ook jongens in Noorwegen schoudervulling nodig hadden maken me nu bijna weemoedig.

Ik liet mijn dochter de clip zien. Die had ze nog nooit gezien. Muziek gebeurt tegenwoordig op andere platforms. ‘Leuk hoor,’ zei ze.

Ik zocht Anita Meyer op. Prachtige stem, goed tegenlicht, een microfoon die tegenwoordig een collectors item is. Als ik nu dit liedje luister hoor ik pas waar het over gaat. Ontzettende wanhoop. Waarom? Zeg me waarom? In de jaren tachtig hoorde ik alleen de klanken.

Michael Jackson was in die tijd het grootste popfenomeen, dus daar kocht ik direct een bandje van toen zijn nieuwe album – Thriller – uitkwam. De liedjes zijn nog steeds stuk voor stuk geweldig, maar er is iets aan deze man dat me zo op afstand zet dat zijn muziek volledig anders is. Dat zijn niet de misbruikverhalen uit die documentaire, dat zijn veel eerder zijn manier van bewegen, die handschoentjes, die jasjes. Dat had ik toen niet nodig, nu ook niet.

Van Dire Straits was het album met de bliksem mijn favoriet, en van die plaat luisterde ik ontzettend vaak naar Telegraph Road. Dat nummer duurt een kwartier. Ze konden mooi spelen, maar ook wat gelikt. Het ging me om het verhaal. Het begint met: ‘Lang geleden…’ Het bouwt op naar een moment waarop ik moet huilen. Dat is het verhaal. Als er iemand mijn kamertje van mijn ouderlijk huis binnenkwam en het liedje werd doorbroken, het verhaal werd onderbroken, dan werd ik boos.

Ik verwacht dit jaar nog een grote revival van Doemaar.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen