Afgelopen maandag schreef Henk van Straten op zijn site: ‘Deze week geen stukjes. De zon schijnt. Ik ben onrustig. Ik wil dingen. Ik wil dingen niet. Mijn huis telt veel lijken.’ En na een paar twijfelachtige plannen en wensen en een metafoor met een spijker in de aarde (niet in de muur maar in de aarde, een spijker!) en een paar afleidingen waar zelfs het verwisselen van een stofzuigerzak in voor komt, stelt Henk: ‘En het is oké. Het is allemaal goed. Maar deze week even geen stukjes.’ Het is niet oké, Henk! Het stukje heet ‘Nee’ en dat is een passende titel want zo maar stoppen met die stukjes is niet oké. Juist dat stoppen bevestigt de verwachting die er steeds al was, namelijk dat Henk bij het verschijnen van zijn laatste (erg mooie) roman weer stukjes ging schrijven, dagelijks, daar weer mee zou gaan stoppen als de roman langzaam weer uit de winkelschappen zou verdwijnen. Stukjes als promotie. Ik hoopte zo dat Henk het vol zou houden. Ik hoopte dat die stukjes niet ter ere van zijn boek zouden zijn, ook al staat er onder al die stukjes dat hij een roman heeft geschreven. Bidden en vallen. De roman is echt bijzonder goed en die dagelijkse stukken waren bijna zonder uitzondering heel sterk, en nu kijk ik iedere dag drie keer op Henks facebookpagina of hij zich misschien bedacht heeft, of er toch weer een stukje is, en ook kijk ik op zijn site om te zien of facebook misschien een linkje gemist heeft. Niks. Gister ook. Gisterochtend, gistermiddag, gisteravond. Niks. Vanochtend ook weer, niks meer. Niet oké. Schrijven is mensen aan je binden. Je kunt daar niet voor weglopen. Je kunt niet een deadline halen en de afwas doen en een stofzuigerzak verwisselen en niet een stukje schrijven. Schrijven is niet alleen zenden. Er zijn ontvangers. Die hebben geen boodschap aan de dode motjes in die stofzuigerzak, die willen een nieuw stukje lezen. Als je in een relatie zegt: ‘Deze week even niet.’ Dan zegt de ander: ‘Nou, dan ben ik weg.’ Dan is het vertrouwen er niet meer. Die relatie hebben schrijver en lezer. Een schrijver moet ook deze week er zijn. Bij ieder volgende stuk van Henk zal ik de angst hebben dat het weer een laatste stuk is, of even een oprisping. Even een goedmakertje. Hij moet schrijven, maar hij schrijft niet meer. En wat doet de lezer? Die haalt de site uit de lijst met favorieten. Moet wel. Drie keer per dag kijken naar een ‘Nee.’ Daar wordt een trouwe lezer gek van. Die leest niet meer. Een reactie uit zelfbescherming, want het enige wat hij wil is die stukjes lezen, dagelijks die stukjes lezen.

Jan van Mersbergen

14 Responses to “niet oké”

Jan van Mersbergen