Ik ging met een redacteur praten, de uitgever was er ook bij. Het ging over een nieuw boekproject. Dus niet de thriller, niet de roman, niet het Gouden Boekje, niet het Carnavalsboek, niet de thriller en de roman die daarna zullen volgen, maar weer een heel ander project in een mooie goedlopende reeks waar ik dus bij aan mag sluiten. Na een tijdje nadenken hebben we in insteek gevonden, de rest volgt wel.
We dronken koffie. We spraken een en ander door. We bespraken hoe het ervoor staat in uitgeefland.
Toen zei ik: Twee dingen vind ik echt afschuwelijk als het om dit soort nieuws gaat. Ik ben van het vertellen wat ik aan het doen ben, en dat is een divers en veelzijdig pakket, maar wat ik niet trek zijn:
1. Foto’s van schrijvers die een contract tekenen, in een mooi zaaltje, met champagne, terwijl de verschijningsdatum veel te dichtbij is en het boek dus al af, of er is nog helemaal niks geschreven behalve dat standaardcontract en een handtekening.
2. Filmpjes van draaiende drukpersen op het moment dat de boeken gedrukt worden, gemaakt door schrijvers, met dat eentonige geluid op de achtergrond en wat gejuich erdoorheen, alsof het allemaal van die machine afhangt.
Dus ik wil van alles doen, maar dat niet.
De uitgever zei: Dan doen we dat toch niet.
De redacteur zei: We sturen het contract wel met de post.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen