Vorige week, bij een borrel, kwam een debutante bij Herman Koch terug op het advies dat hij haar twee jaar geleden gaf. Ze zei: ‘Weet je dat nog?’
‘Natuurlijk weet ik dat nog,’ zei hij. ‘En?’
Er stonden nog andere mensen bij. Ik had de debutante aan Herman voorgesteld. We hadden het net gehad over MMA-vechten, vraag me niet waarom, en toen de debutante langskwam kon ik haar introduceren als de Europees kampioene karate. Dat was een beetje overdreven, maar dat ze aan karate doet klopt en bij een borrel moet je soms een beetje overdrijven.
Maar dat advies… Ze had het inderdaad opgevolgd, en kijk: nu kwam haar eerste boek eraan, bij dezelfde uitgeverij en in dezelfde periode als Hermans nieuwe roman.
De andere mensen die het cirkeltje vormden waren nu wel erg nieuwsgierig naar dat advies. Iemand vroeg: ‘Wat was nou dat advies?’
Ze zei: ‘Ouder worden. Om goed te kunnen schrijven hoef je alleen maar ouder te worden.’
Wat de anderen ervan vonden weet ik niet, ik vond het in ieder geval een erg slim advies. Er gebeurt zo veel in een mensenleven, ieder jaar, iedere week, iedere dag. Als je goed oplet heb je voldoende materiaal voor een paar romans. En er komt iedere dag materiaal bij. Dat is het ouder worden.
‘Dat is gelukt,’ zei de debutante nog. ‘Ik ben twee jaar ouder geworden.’
Ouder worden gaat misschien vanzelf, als schrijver moet je wel om je heen kijken en beseffen dat je iedere dag ouder wordt, en dat het materiaal vanaf de vroegste ochtend tot ’s avonds laat voor het oprapen ligt, als je het maar ziet. Ouder worden is ook kijken.
Daarna dronken we nog wat en kletsten Herman en ik verder over het MMA-vechten.

«

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen