Op een Instagram-account las ik: ‘Op één van de mooiste plekjes van Amsterdam vind je Libertine. Dit is zo’n fijne date spot waar je de hele dag terecht kunt en het je gevoel krijgt echt in Parijs te zijn. Waan je voor even een Parisien, strijk neer op het terras met koffie en geniet van alle prachtige mensen die Amsterdam rijk is.’

Op de foto (Instagram is beeld) zag ik een paar terrastafeltjes met witte tafelkleden. Ik zou nooit bij een eettentje gaan zitten waar ze witte tafelkleedjes over gammel ogende tafeltjes mikken, maar deze dating-site vond dat blijkbaar niet alleen aantrekkelijk, het deed ze ook denken aan Parijs.

Nooit doet zo’n terras mensen denken aan Lille of Rouen of Lyon, achterbuurten in Marseille, altijd Parijs. En nooit moet de naam Parijs beelden oproepen van vervallen buitenwijken met hoge flats waar jeugd dreigend rondloopt, waar drugsproblematiek is, waar flats staan, waar je je totaal niet veilig voelt. Nooit de drukte van die vreselijke Parijse vierbaanswegen, de chagrijnige mensen die blonde noorderlingen negeren behalve ze als iets aan hen kunnen verdienen, de smerige zwervers en bedelaars. Parijs is altijd een terrasje onder een pergola met druivenplantjes, en tafellakentjes.

Het opvallendste aan de tekst (waar Instagram draait op beeld, let ik op tekst) is dat deze plek in Amsterdam je het gevoel kan geven van Parijs. Alsof je als Parisien meer kunt genieten van het leven dan als Amsterdammer. Verder kun je trouwens wel genieten van ‘alle prachtige mensen die Amsterdam rijk is’, maar die moeten vooral langs lopen, als figuranten in een opgepoetst decor.

Als ik zo’n foto zie verlang ik naar een goed Amsterdams café waar ze zingen over de stad met de trots die bij deze stad past. Zonder witte lakentjes. Met een barman die kortaf is, maar wel eerlijk.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen