Thuis luisterde ik naar Iggy Pop. Dat is een zanger die mensen begrijpt. Mensen begrijpen zijn deuntjes. Ik kwam net terug van Frankrijk. De reis stelde weinig voor, een vliegtuig is in een uur en drie kwartier van Nice naar Amsterdam gevlogen, zelfs als half Noord-Holland ook nog bestreken wordt – in mijn ogen een enorme omweg.

Toch waren we de hele dag met de reis bezig omdat we eerst in Nice moesten zien te komen, met een huurauto, en dan konden we evengoed onderweg nog wat bekijken en gaan zien. Dat ging allemaal soepel, toch was ik in mijn hoofd steeds bij de terugreis, bij vertrektijden, bij inlevertijden. Het was een schaatstocht waarbij je stempels moest halen.

Naast ons in het vliegtuig zat een man die zeker tachtig was. Een echte ouwe kakker in een wit overhemd, zoals het hele vliegtuig vanaf Aeroport de Côte d’Azur doorgaans vol zit met kakkers, maar wel een erg aimabele man, want hij had voor zichzelf lekker twee kleine flesjes whisky besteld, White label, en op een laptop keek bij naar de Minions. Hij genoot er echt van.

De vrouw naast me belde een vriendje, zoals alleen echte kakkers een vriendje kunnen bellen. Het was niet haar vriend, maar een jaargenoot van lang geleden, die nu aan moest horen hoe ze met een taxi van Saint Tropez naar het vliegveld was gegaan en dat dit keer op de boot het personeel wel chill was. Die op moest hangen van de steward, want we gingen nu toch echt de lucht in. De wereld was voor haar gemaakt, dat zag je aan alles.

Iedereen die ooit nog iets zegt over kansengelijkheid en probeert mij toe te schuiven dat ik bepaalde privileges geniet kan ik adviseren een keer het vliegtuig naar Nice te nemen, en weer terug. Nu is dat niet helemaal eerlijk, want als mensen hard werken mogen ze van mij alle privileges hebben die ze verdienen, mijn buurvrouw in het vliegtuig uit Wassenaar had vooral haar privilege van pappie en mammie meegekregen.

The Passenger is een vrolijk deuntje dat die hele vliegreis relativeerde. Ik ben de reiziger. I see the stars come out of the sky. Die sterren had ik gezien, ik ook. Op een veranda, op een camping. De sterren zijn er voor iedereen. Het liedje liet me weten dat ik evengoed een leuk reisje verdiende.

He looks through his window
What does he see?
He sees the silent hollow sky
He sees the stars come out tonight
He sees the city’s ripped backsides
He sees the winding ocean drive
And everything was made for you and me
All of it was made for you and me
‘Cause it just belongs to you and me

Waarop Iggy alleen nog maar Lalalala-lalala zingt, voldoende om weer even te denken aan het raampje van het vliegtuig, aan de stille lucht boven Zeeland die ik zag, en alles is gemaakt voor jou en mij, ook voor de Minions-man en mijn buurvrouw uit Wassenaar, voor jou en voor mij.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen