Precies een jaar na zijn geboorte kotste hij even voor middernacht zijn bed helemaal onder en was vervolgens tot half vier wakker, piepend en huilend, want hij voelde zich natuurlijk niet lekker, zijn maag wel leeg en opgelucht. Ik probeerde nog wat melk maar dat kwam er ook al vlot weer uit, gelukkig niet op zijn hoeslaken en slaapzakje zoals de eerste keer, ik kon hem precies zo houden dat de plas melk op de vloer terecht kwam. Uiteindelijk sliep hij weer en konden wij ook nog even een dutje doen. Die nacht had hij de slingers en ballonnen al zien hangen. Oooo, zei hij, allebei zijn handjes in de lucht. Hij vond het allemaal heel mooi. Die ochtend zette ik hem op de fiets, eerst zijn zus naar school brengen, daarna eten en drinken en kijken of hij dat binnen kon houden. Hij was vrolijk. Hij kan zwaaien, sinds kort. Dan zeg je: Zwaaien, of: Doei, en dan beweegt hij zijn handje in een soort knijpbeweging. Dat deed hij nu op de fiets. Het eten ging prima en ook de melk bleef in zijn buikje en hij ging op zijn normale tijd slapen. In de Albert Heijn vertelde ik bij de kassa dat het zijn verjaardag was en dat je korting krijgt als je een bent geworden, toch? We kochten geen taart, ze hadden geen lekkere slagroomtaart en ook twijfelde ik of dat wel goed was voor zijn buik. Een kind is gewoon jarig, voor ons is het een jaar geleden dat hij geboren werd en die bevalling blijft je bij, de spanning maar ook het geluk van een nieuw leven. Het gevoel dat je er nu eenmaal zult zijn voor die jongen, onvoorwaardelijk, zoals ook deze lange piepende nacht, dat ontstaat langzaam want zo vlak na de bevalling is dat er nog niet. Dat groeit.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen