Mijn jongste zoon gaf na een paar maanden stechelen uitleg waarom hij niet thuis op de grote wc wil. Hij durft niet, dat hadden we al door, maar waarom niet?
Hij zei: Ik ben bang dat mijn pielie er in valt.
Dat was informatie waar we mee verder kunnen.
Soms vraagt de omgang met kinderen een ander denkspoor. Dan probeer je duidelijk te maken dat iets handig is, maar hebben ze een eigen waarheid die zo onwrikbaar is dat jouw verhaal niet te bevatten is.
Later vroeg hij ook nog aan zijn mama waar een pielie van gemaakt is.
Dat was een goeie vraag.
En waarom heeft de een wel een pielie en de ander niet?
Hij legt allerlei verbanden. In Artis is een olifantje geboren. Olifanten hebben een slurf. Afgelopen week werd hij wakker en vroeg ik hem wat we zouden gaan doen die dag.
Hij zei: Naar de dierentuin.
Dat kwam heel slecht uit dus ik zei dat we wel een moment zouden zoeken waarom dat weer kon. Dat was goed. Hij zei verder: In de dierentuin is een babyolifant geboren want zijn mama had een botje ingeslikt en dat is een baby geworden in haar buik en toen heeft de papa die baby eruit getrokken.
Zo gaat dat, zei ik.
Ja, zei hij.
Heeft de papa olifant daarom een slurf? Om babyolifantjes uit de buik van de mama te trekken?
Hij knikte.
Die dag vroeg ik hem een paar keer of hij op het potje wilde piesen. Dat was niet zo hoog al de grote wc, en dus lijkt het meer op de kleine wc-tjes bij de opvang, waar hij wel gewoon gaat zitten piesen.
Ik zei: Als je pielie erin valt blijft hij daar gewoon in liggen. Dan spoelt hij niet weg.
Oké.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen