Wat doet een schrijver als zijn eerste versie er wel zo’n beetje ligt, het verhaal en de scènes staan, de gang naar het plot zijn duidelijk en tijdspanne is ook helder, maar een van de eerste vereisten is nog onder de maat: spanning?
Ligt het aan het verhaal, waarin een man langzaam gek wordt? Moet dat in een hoger tempo uitgewerkt worden of juist sluimerend, traag? De gebeurtenissen zijn niet schokkend in de zin van: moord, actie, vermissing. Het verhaal staat of valt met een gekmakende psychologische spanning. Maar hoe verpak ik die in scènes op een manier waardoor de lezer met deze man mee gaat voelen? De scènes die er nu staan kabbelen iets te veel.
Ligt het aan de hoofdpersoon, die nog duidelijk te weinig body heeft? Wat hij nu doet is een beetje vlak, maar wat moet hij wel doen? Hij schrijft stukjes, die man. Voor de krant. Dat is iets wat ik ken, maar zijn die metaforische stukjes niet te subtiel en moet hij niet schrijven over iets wat zijn achtergrond direct helder maakt, zijn karakter, zijn wezen? Hij is gescheiden, wat zat daar achter? Hij wordt langzaam gek gemaakt, maar was hij niet al een heel eind op weg om van zichzelf gek te gaan worden en zijn veranderingen die opeens plaatsvinden het laatste zetje?
En die andere personages: wat zijn hun onderlinge verhoudingen? De tegenspeler van de hoofdpersoon, een eigenaardige man die heel normaal oogt, hij is overduidelijk de dader, maar klopt dat met hoe hij nu neergezet is. En de ex van deze man, die compleet geschift is, is zijn aanspreekbaar? En nog een ander personage dat een rol speelt, is zijn een psycho of juist heel erg zorgzaam en lief?
Het plot, dat is erg ingewikkeld en staat of valt bij het achterhouden van informatie, moet dat tot in de politiecel uitgewerkt worden of is het juist mooi wanneer de hoofdpersoon tegen zijn wil in in een subtiele greep van een van de andere personages komt.
Gisteren al een ochtend hiermee aan het piekeren geweest. Na een redactieoverleg kookt mijn hoofd. Het liefst werk ik alle opties direct uit, maar dat vraagt meestal meer tijd. De ene optie heeft gevolgen voor de andere optie.
Dit noteren van de vragen lijkt erg cryptisch want ik kan natuurlijk verder weinig over het verhaal en de achtergronden vertellen, het is alleen een manier om heel langzaam enige duidelijkheid te krijgen. Richting. Adem, om verder te kunnen schrijven, en de woorden die er nu staan te herzien.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen