De juf plaatste foto’s op de inlogsite van de klas waar mijn jongste zoon net begonnen is.
Op de eerste foto zie ik hem staan aan een tafeltje. Hij heeft zijn vest nog aan. Voor hem liggen twee stukken papier en een heleboel klei, in verschillende kleurtjes. Aan de andere kant van de tafel is een meisje ook aan het kleien. Het meisje heeft heel donker haar in twee knotjes met witte lintjes erin, en op haar trui staat: Smile darling!
Op een volgende foto staat hij buiten op een hele grote steen met een Surinaams meisje waarvan hij later zou zeggen dat het zijn vriend is. Ze houden allebei hun handen in de lucht als klauwen. Ze zijn monsters. Mijn zoontje heeft zijn jas open. Het meisje heeft geen jas aan, haar jas ligt achter haar op de steen.
Dan weer een foto in de klas. Hij zit te lezen aan een tafeltje, naast een meisje. Vijf andere kinderen zitten ook te lezen, verspreid door het lokaal. Het ziet er heel rustig uit.
Op een andere foto in de klas zitten alle kinderen in een kring. Mijn jongste zoon zit er gewoon tussen, op een klein stoeltje. Ik pik hem er meteen uit. Hij is de kleinste. Hij is erg blond. En bleek. Er zijn vier kindjes die net zo bleek zijn, dertien andere kindjes hebben zwart haar, zoals hij het zelf zegt. Alle kindjes kijken naar rechts, waarschijnlijk naar de juf, die buiten beeld is. Aan de muren hangen knutselwerkjes.
De volgende foto is niet veel later. Bijna alle stoelen zijn leeg, bijna allemaal. De kindjes dansen. Ze doen ballet. Een meisje in een spijkerbroek beweegt heel sierlijk. Achter haar dansen nog vier kindjes. Op de plek waar eerst de juf stond rennen een paar kindjes heen en weer. Mijn zoontje zit als enige nog op de stoel. Hij kijkt heel rustig om zich heen, maar hij doet niet mee.
Je ziet aan hem dezelfde bedachtzaamheid en rust die zijn oudere broer ook had toen hij vier was. Allemaal prima, school, hij kijkt op zijn gemak om zich heen en bepaalt zelf wel of hij wil dansen of niet.
ik zie hem steeds heel rustig op dat stoeltje zitten, ook zonder foto’s.
Toen ik hem vorige week ophaalde na een lange schooldag, zei hij: Dat was een snelle dag.
Het was geen woensdag, die zijn korter, het was een gewone lange dag geweest, en blijkbaar was de dag snel voorbij gegaan. Dat vond ik mooi. Hij voelt zich lekker op school. Nu is het herfstvakantie.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen