Die zaterdagochtend ging ik met mijn zoontje van bijna vier bij de ringvaart kijken. Het gemaal was aan het pompen.
Het gemaal heet het Sisyfusgemaal, vernoemd naar de mythische figuur Sisyfus als straf van de goden een rotsblok een berghelling op moet duwen. Eenmaal boven rolt het rotsblok weer naar beneden en moet hij weer opnieuw beginnen, en dat de rest van zijn leven.
Het water werd met grote hoeveelheden door de betonnen bak geloodst, het stroomde heel snel.
Mijn zoontje vroeg heel vaak: Waarom?
Waarom stroomt het snel? Waarom moet het water weg? Waarom is daar het water te hoog?
Ik vertelde veel, maar zei soms ook: Daarom.
Beneden bij het gemaal zie je dat het water in de sloten naar het gemaal toe beweegt. Daar wordt het omhoog gepompt, naar de bak, en van daar naar de ringvaart. Het water beneden, dus in de polder waar wij wonen, staat vier meter dertig onder NAP. Dat is een huis tot halverwege de eerste verdieping.
Ik ben dol op de ringvaart, het afvoerkanaal dat zestig kilometer lang om Schiphol heen loopt. Aan twee kanten liggen polders. Er past een ongelofelijke hoeveelheid water in.
Onze tuin was erg nat die week. De grond was verzadigd, de sloten vol, dus je kon eigenlijk al voorspellen dat ze het water aan het wegpompen waren.
Dit is ons land. Daarom liet ik mijn zoontje dit zien.
In geen enkele discussie over ons land gaat het daadwerkelijk over de basis van ons land. Het gaat alleen over groepen mensen en hun gedrag. Allerlei problemen. Allerlei meningen, maar geen enkele oplossing. Sisyfus is een mening geworden.
Ons land gaat in de basis over de oplossing, en dat zijn de gemalen die water wegpompen.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen