Hij was tussen wal een schip gekomen. Dat is een uitdrukking, maar in zijn geval was dat echt gebeurd. Ik geloof niet dat iemand aan de uitdrukking dacht toen we in Vogelenzang op de begraafplaats stonden en er keiharde metalmuziek gedraaid werd. Die muziek paste bij de jongen die overleden was, nog geen twintig, maar ik vond het totaal niet passen bij een uitvaart ergens ver buiten de stad, tegen de duinen aan, waar je de zee al kunt ruiken,

Ik dacht aan de muziek bij die begrafenis, en aan andere overleden jonge mensen. Twintigers. Een vriend van de middelbare school in Gorinchem, die met zijn auto tegen een boom reed vlakbij zijn ouderlijk huis toen ik net in Amsterdam woonde, en ik mezelf niet naar die uitvaart kon slepen, om een of andere reden kon ik alleen bij de herdenking in de dorpsdisco zijn, dezelfde avond.

Vijftig lijkt opeens een hele leeftijd, als er ook mensen van twintig kunnen sterven. Vorige maand voelde ik me erg gelukkig op de dag dat ik vijftig werd. er verandert niks, maar ik dacht wel steeds: ik heb het gehaald. Er is op dat moment geen reden om het niet te halen, maar twee weken later waren er opeens twee jongens van vijftig dood, en toen was er wel een reden om extra stil te staan bij alles wat er in het leven is, en bij metalmuziek en een boom waar een auto omheen gekruld zat.

Mijn zoontje keek een filmpje op de iPad en at zijn broodjes. De korstjes gooide ik op het plateau in de tuin, hoog tegen de pergola, en die nacht had de druivenplant opeens tientallen blaadjes gekregen, knoppen die open waren gegaan. Die sprong, van de avond naar de ochtend, van tien knopjes naar vijftig, in één nacht, die liet ik mijn zoontje zien.

»

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen