Bij het maken van ieder boek komt er plotseling twijfel. Meestal is dat in de drukproeffase, en laat mijn derde thriller daar nu net beland zijn.
Het eerste idee voor een boek (duurt ongeveer twee seconden) is geweldig. Er is nog niks, dus ik heb niks om over te twijfelen. Er is alleen een vertrekpunt, in het geval van deze thriller een veranderende woonsituatie. Briljant idee, de rest hoefde alleen nog maar even opgeschreven te worden.
Bij het schrijven van de eerste versie gaat alles goed. Ik heb een verhaal, een personage, een plot, een omgeving. Ik zit lekker te tikken (een week of tien). Ik ben een meesterwerk aan het maken.
Als de eerste versie af is en er commentaar van de redacteur komt is er slechts korte twijfel. Het meesterwerk was nog niet helemaal af, er moest nog iets aan gebeuren, een lijntje erbij, een personage wat scherper, misschien die ene scène verplaatsen of achterhouden. Dat gesprek ga ik gespannen aan, maar in de periode daarna (een paar weken) herstel ik alles wat er aan het meesterwerk mankeerde om het meesterwerk nog beter te maken.
Dar volgt er nog een gesprek en de derde versie komt er vrij snel (een week), en dat gaat zo vlot dat er eigenlijk geen plaats is voor twijfel want er moeten inmiddels flapteksten gemaakt worden en een omslag en er komt een gesprek met de publiciteitsafdeling van de uitgeverij over hoe we dit meesterwerk gaan verkopen, en dan komt er een drukproef.
De proef zelf vertelt me één belangrijk ding: hoeveel bladzijden heeft het vormgegeven boek gekregen en hoe ziet de bladspiegel eruit? Dat is allemaal in orde. Het meesterwerk hoeft alleen nog maar gecorrigeerd te worden. Het punt is: in het zoeken naar en het vinden van correcties ben ik erg slecht. Ik schrijf snel, maar kan uren naar een drukproef staren zonder spelfoutjes te zien, behalve dubbele spaties, die zie ik in één oogopslag.
Dan komt de twijfel.
De drukproef kan gecorrigeerd worden, maar de grote lijn van verhaal, personage en plot kan niet meer aangepast. Dus wat is dit boek dat ik zojuist gemaakt heb (het afgelopen jaar) nu eigenlijk?
Wat gebeurt hier in dit verhaal? Die hoofdpersoon, wat een idiote gast! Die wending is niet te volgen. Dat einde, wat een gedoe.
Zo lees ik de drukproef. Met twijfel. Dat komt natuurlijk ook omdat ik dit boek niet meer onbevangen kan lezen. Ik ken iedere zin, iedere wending, ieder grapje (jaja, er zitten grapjes in).
Ik wacht op onbevangen lezers om te horen wat ik gemaakt heb.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen