Het stel broedende merels is geweldig. Ze hebben focus. Ze zijn vastberaden. Ze hebben uithoudingsvermogen.
De ene vogel zit te broeden, daar heb je geduld voor nodig. De andere vogel zorgt voor het eten, daar moet je voor op pad, zoeken en vinden, en zorgen dat die ander het eten krijgt.
Maar het mooiste om te zien is hoe ze zichzelf en hun nakomelingen beschermen.
Ze slaan op de vlucht als ik iets te dichtbij kom, als ik de takjes van de klimop die hun nestje aan het zicht onttrekt iets uit elkaar haal. Ze blijft heel stil zitten als ik alleen maar toekijk van een afstandje, dan is vluchten niet nodig. Dat weten ze precies.
Als er duiven in de heg komen zitten, om de blauwe besjes op te eten, dan worden ze door de merels weggejaagd.
Hun gevecht met anderen. Indrukwekkend.
Duiven zijn veel groter, veel zwaarder, veel sterker, veel lomper ook. Maar ze maken geen schijn van kans tegen twee broedende merels. Die kleintjes maken opeens veel geluid, vallen aan met hun hele lijf, fladderen en rauzen, en de duiven schrikken daar zo van dat ze wegvliegen.

«

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen