Juist nu ik vier dagen alleen met mijn kinderen thuis ben geweest en het gezin zo’n beetje draaiende heb gehouden is er sterk het besef dat een evenwichtig gezin, met ieder zo zijn eigen rol en goed op elkaar afgestemd, goud is. Het is niet zo moeilijk tieners uit bed te halen als ze door de wekker heen slapen en die luiers van onze jongste ken ik inmiddels ook wel, en als zijn slaapzak compleet onder de kak zit dan stop ik dat ding in de was en hang ik dat later te drogen, en eten koken verandert niet als er een portie minder op tafel moet komen, maar het vinden van rust is wat moeilijker als je van zeven uur in de ochtend tot na tienen in de avond met zaken bezig bent die ik niet doe als de kinderen naar school zijn of naar het kinderdagverblijf, en ik een lange werkdag heb, zoals vandaag. Daar keek ik vrijdag al naar uit, deze werkdag. Ik sleutel aan mijn thriller, schrijf een bijdrage aan een literair tijdschrift, knutsel wat aan een vertellersavond en haal op een andere manier boodschappen en ook, met meer tijd. Ook weet ik van de weekenden die ik zelf weg ben en thuis achter me laat, dat het erg belangrijk is om soms die afstand te nemen, want ergens ver weg beleef je dat gezin weer heel anders. Dan kijk je naar een vreemde mooie stad en zit dat gezin op je schouder, juist in die vreemde complementerende afhankelijkheid die je als mens hard nodig hebt.

»

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen