Ik heb ooit voedselvergiftiging gehad. Dat was na Koninginnedag. Zo lang is dat al geleden, toen heette die dag nog Koninginnedag. Ik at een pizza, het moest van die pizza komen. Ik lag op een matras en mijn armen en benen voelden alsof ze heel erg dik en zwaar waren. Ik heb er vast al eerder over verteld. Ik vergeet steeds dat ik daar eerder over verteld heb, alleen als ik weer ziek ben komt het terug.
Nu werd ik wakker op maandagochtend en voelde ik hetzelfde. Ik was heel zwaar en traag. Mijn buik was niet lekker. We waren uit eten geweest, maar mijn vriendin had nergens last van. Was het die kip? Was het een virus dat afgelopen zaterdag bij de voetbalclub verspreid werd, waar een van de spelers flink liep te kuchen? Ik hoefde niet te kuchen, ik was alleen heel slap.
Om tien uur kwam er een fotograaf. Ik bracht mijn jongste zoontje naar de opvang, heel erg traag op de fiets, daar de trap op, afscheid nemen, en thuis ben ik weer een uurtje op bed gaan liggen waarna de fotograaf er was. Ik zag er net zo slap uit als ik me voelde, maar ik kon wel op de foto.
Toen ging ik werken. Dat duurde erg kort. Ik schreef niks, ik las alleen mailtjes. Ik haalde boodschappen. Ik wilde couscous maken. Ik had helemaal geen zin in couscous of wat voor eten dan ook. Ik at alleen een cracker met kaas.
Na de boodschappen ging ik weer een paar uur op bed liggen. Toen voelde ik me nog steeds zwaar en warm, en toen ik opstond koud. Ik trok wat kleren aan en schreef dit koortsachtige stukje. Ik voelde me niet goed, maar ergens was het ook een bekend gevoel. Als je lichaam het niet doet zoals je gewend bent dan gelden andere wetten. Dan hoef je niet veel. Liggen, beetje water drinken, paracetamol nemen.
Tegen een uur of vijf ging ik eten maken. Ik nam daar meer tijd voor. Het werd couscous met vegetarische balletjes. Ik at later een half bordje.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen