Aan het einde van de middag valt het zonlicht precies tussen twee huizen door en kleurt het nieuwe blad van de druif op de pergola weer zo mooi lentegroen zoals iedere lente, alleen wat later dan anders omdat het steeds zo koud is geweest, en die zachtgroene deken over de tuin en de struikjes op de grond, die bijna allemaal donkerder zijn en al groter blad hebben, houdt de grond en de stenen warm en ook het water in de kuil die mijn zoontje gegraven heeft met een dam ervoor, die het water moet tegenhouden, net zoals vroeger met de duinen en de dijken en de zee, want hij is de laatste tijd nogal bezig met de watersnood van 1953; ik laat hem foto’s en filmpjes zien van toen, daar vraagt hij zelf om, en ik vertel dat opa en oma precies op de grens wonen van tot waar het water kwam, want veel mensen denken aan Zeeland, Zuid-Holland en Brabant waren evengoed getroffen destijds, en dan bouwt hij van duplo de Titanic na die in stukken op de bodem van de zee ligt, allemaal zaken waar we in de achtertuin niet veel van merken, maar als je een zoontje van vier daar laat graven en bouwen vlakbij de voet van de druif dan kun je er eigenlijk niet omheen.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen