Het krokodillenhok was weer open, precies op de dag dat wij weer naar de dierentuin gingen. Een mevrouw in een blauw Artis-hesje vertelde het ons. Mijn zoontje was heel blij. Hij wist precies waar naartoe moesten lopen, om de vijver heen, en daar naar binnen. Hij liep veel sneller dan de andere mensen. De eerste betegelde ruimte met hagedissen en een paar slangen sloeg hij over. Hij liep meteen de schuifdeuren door, het benauwde krokodillenhok in. Het was buiten al warm die ochtend, hier was het een sauna. Mijn zoontje maakte het niks uit. De reptielen links liet hij ook voor wat ze waren. Hij keek alleen naar rechts, naar het verblijf van de krokodil, op zoek naar zijn favoriete dier. Toen zag hij de krokodil. Hij lag heel stil in het water, zoals altijd. Mijn zoontje heeft de krokodil misschien een paar keer zien bewegen. Maakt hem niks uit. Het is zijn krokodil. Hij ging op de reling zitten en keek een tijdje naar de krokodil, tot ik zei dat we frisse lucht gingen halen. Hij ging heel vlot mee naar buiten, zoals altijd.
Later haalden we ook nog een ijsje met aardbeiensmaak. Daarvoor moesten we de halve dierentuin door want de horeca bij de cheeta’s en de vlinders was dicht. Er stond wel een nieuwe tent ergens op een grasveldje, waar ze koffie en ijs verkochten en waar je in de schaduw kunt zitten. Dat zal ik onthouden.
Het vissenhuis was ook weer open. Mijn zoontje keek naar de vissen en wilde toen naar het hok met het net, zo noemt hij het mooie aquarium dat lijkt op een gracht en waar een druipend net hangt met plastic erin. Een beetje een simpele manier om te laten zien dat er plastic in het water terecht komt, maar wel een manier die blijft hangen want mijn zoontje vindt dat net interessanter dan de vissen.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen