Mijn dochter juichte in haar kamer. ik dacht dat ze een goed cijfer had gehaald. Ze haalt vaak goeie cijfers, maar als het voor wiskunde of natuurkunde is, dan juicht ze.
Nu kwam ze haar kamer uit, keek over de reling van de overloop naar mijn werkplek een verdieping lager en zei: Ze hebben gereageerd.
Wie? vroeg ik.
GTST!
Ik zuchtte. Ik weet dat ze op Insta haar favoriete soapserie volgt en dat ze soms reageert op hun posts en nu had ze GTST een priv├ębericht gestuurd. Ze had geschreven dat GTST haar favoriete soap is maar dat ze van haar ouders nu het coronanieuws moet kijken en dus begrijpt ze de verhaallijnen niet meer, en de soap had dus iets teruggestuurd. Daarom juichte ze.
Ze hing over de reling, ze was heel blij.
Mooi, zei ik. Maar je weet toch wel dat er mensen in dienst zijn bij de soap, die daar werken, die de hele dag niks anders doen dan berichten op Insta beantwoorden.
Ze geloofde het niet. Haar soap had gereageerd.
Ik zei: En ik werk nu ook, hier.
Ja dat weet ik wel, zei ze, maar ik wilde alleen even zeggen dat ze hebben gereageerd.
Dat soort werk heb ik ook gedaan, in de tijd van de MSM-chat. Het was heel leuk. Alles wat een groot geel mannetje uit een reclame zei via de chat heb ik geschreven.
Mijn dochter maakt het helemaal niks uit wat ik allemaal heb geschreven, ze weet dat het heel veel is en saai.
Ik zei: Je weet toch wel dat je nu waarschijnlijk dus een bericht hebt gehad van een dikke vieze man van zestig? Met vrolijke smileys erbij en zo. Dat is hun werk. Meisjes van twaalf berichten sturen. Zodat ze gaan schreeuwen en mij lastigvallen.
Dag papa, zei ze heel vrolijk. Ze ging weer naar school, in haar kamer.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen